Mijnheer de president, welterusten.

Slaap maar lekker in je mooie witte huis.

Denk maar niet te veel aan al die verre kusten

waar uw jongens zitten, eenzaam, ver van thuis.

Denk vooral niet aan die zesenveertig doden,

die vergissing laatst met dat bombardement.

En vergeet het vieren van die tien geboden

die u als goed Christen zeker kent.



Denk maar niet aan al die frontsoldaten

eenzaam stervend in de verre tropennacht.

Laat die bleke pacifisten nu maar praten,

mijnheer de president, slaap zacht.



Droom maar van de overwinning en de zege,

droom maar van uw mooie vredesideaal

dat nog nooit door bloedig moorden is verkregen,

droom maar dat het u wel lukken zal dit maal.

Denk maar niet aan al die mensen die verrekken,

hoeveel vrouwen, hoeveel kinderen zijn vermoord.

Droom maar dat u aan het langste eind zult trekken

en geloof van al die tegenstand geen woord.



Bajonetten met bloedige gevesten

houden ver van hier op uw bevel de wacht

voor de glorie en de eer van het vrije westen.

Mijnheer de president, slaap zacht.



Schrik maar niet te erg wanneer u in uw dromen

al die schuldeloze slachtoffers ziet staan

die daarginds bij het gevecht zijn omgekomen

en u vragen hoe lang dit nog zo moet gaan.

En u zult toch ook zo langzaamaan wel weten

dat er mensen zijn die ziek zijn van geweld,

die het bloed en de ellende niet vergeten

en voor wie nog steeds een mensenleven telt.



Droom maar niet te veel van al die dode mensen,

droom maar fijn van overwinning en van macht.

Denk maar niet aan al die vredeswensen.

Mijnheer de president, slaap zacht.