Tekst: Ingvar Moe / Musikk: Øyvind Staveland



Når verdo bler dumme,så leita

eg fram nåken gode ting;

Ein støvete blom i ei veita,

ein måse som fyke i ring.



Ein måne e go’ nå’ han velta

på ryggen og slappe av,

og føllte drops mens di smelta,

ei velstelte, gammadle grav.



Og ungar e og’ når di grine,

ein hund nå’ du kjeme him,

ei kalde pils e vel fine?

Og så e eg så glad i rim.



Eg lika regnet som sipa

nå regnet e mildt og lett,

ei nyrensa, snille pipa,

og noken som helde meg tett.



Har du sitt kossen Drammen lyse

på vei fra Oslobesøk?

Eg lika pyttar som fryse,

og sursild med masse løk.



Nå’ jevedl slite og streva

seg inn i meg gong på gong

så vidt att’ eg våge leva,

då laga eg ein toskjen song.



D’e hjelp i ein blom og ein måse,

ein måne, ei grav og ein hund,

og følte drops i ein påse

di trøsta ei lito stund.